Bulutsuz ülkelerin ve yıldızsız göklerin
   gecesi gibi yürüyor güzellikte;
   Karanlığın en karası, en beyazı ışığın
   Buluşmuş edasında gözlerinde;
   göğün görkemli günden bile esirgediği
   Meyvelerin kadife ışığı teninde.
   Işık biraz azalsa, biraz gölgelense yüz,
   Kuzguni saç örgülerini dalgalandıran
   Ya da gelip usulca çizgilerine konan
   Tarifsiz güzelliğin solduğunu görürüz;
   O yumşak, saf yerde konaklayıp geceler
   Tatlı, duru, tertemiz düşünceler.
   O yumşak,o dingin, tatlı ve dokunaklı
   Alnının üzerinde yanağında;
   Kıvanç dolu düşünceler ve ışıl ışıl renkler
   Anlatır, ölümlü yalan dünyayı
   Güvenle ve erinç içinde geçen günleri;

   Yüreğinde hep masum bir sevgi!  

   Yürüyor Güzellikte, Lord Byron 

Seni bir yaz gününe benzetmek mi, ne gezer?   

Çok daha güzelsin sen, çok daha cana yakın:
Taze tomurcukları sert rüzgârlar örseler,
Kısacıktır süresi yeryüzünde bir yazın:
Işıldar göğün gözü, yakacak kadar sıcak,
Ve sık sık kararı da yaldız düşer yüzünden;
Her güzel, güzellikten er geç yoksun kalacak
Kader ya da varlığın bozulması yüzünden;
Ama hiç solmayacak sendeki ölümsüz yaz,
Güzelliğin yitmez ki asla olmaz ki hurda;
Gölgesindesin diye ecel caka satamaz
Sen çağları aşarken bu ölmez satırlarda:
İnsanlar nefes alsın, gözler görsün elverir,
Yaşadıkça şiirim, sana da hayat verir.

18. Sone William Shakespeare 

Geri dön ve alıp götür beni sevgili duygu,
bedenimin anıları uyanıp, eski arzular
tekrar canlanınca kanımda.
Dudaklar ile ten hatırlayınca ve yeniden
dokunmuş gibi olunca eller.
Geceleri, sık sık geri dön ve alıp götür beni
dudaklar ile ten hatırlayınca.

 Geri Gel, Konstantinos Kavafis

Hayal eder dururum; yüreğimi dağlayan
Düşünü bir kadının, sevdiğim, beni seven,
Ne tüm özge bir insan, ne kendine benzeyen
Bilinmedik bir kadın, beni seven, anlayan.

Beni anlıyor O, ve yüreğim, ışıldayan
Yüreğim O'nun için sorun olmaktan çıktı,
O'dur solgun alnımın sıcak ıslaklığını
Gözyaşlarıyla serinletmek için ağlayan.

Bilmem, esmer mi, sarışın mı, kızıl saçlı mı?
Hatırladığıma göre, tatlı bir ismi vardı
Ömrün sürgün ettiği aşıkların ki gibi.

Bakışı bakışına benzerdi anıtların,
Sesi vardı uzak, sakim, ağır bir sesi
Perde perde kaybolan sesince aşıkların.

My Familiar Dream, Paul Verlaine

    ...

   Artık kış bize eski fotoğraflar gibi sevgilim,
   Rüzgâr kuzeyden fena kuvvetinde,
   Dünya bize eski zambaklar gibi Çin.
   Dünya bize çok acı sevgilim.

   Eski sevgilim fotoğraflar eski kışlar gibi,
   Eskide kalmış, okkadar Çin.
   Kirpikleri karlı bir dünyamız vardı bizim
   Parmağımızda mavi yüzükler sevgilim.

   Kirpikleri karlı bir dünya görmüştük,
   O dünya bize şefkatle bakmıştı, içeriden
   Sevgilim beni yoğumdan var ettiydin
   Varlıktan yo’ğun, sonra sonra
   Sonra bir gün her şey karbon sevgilim.

   Bir kitabımız vardı bizim
   Neyden oluşmuşsa tabiat
   Yüzüğümüzde o yazıyordu;

   Neyden oluşmuşsa tabiat
   Ondan oluşsundu bizim rüyamız da
   Oluşsundu yeterince beklemekten.

   Bir gün her şey karbon sevgilim.

   Birhan Keskin